Gidenin İzinde Kalan Sessiz Çığlık
Ah evladım… Geçen kışın en ayazlı gecesinde, elleri titreyen, gözlerindeki ışık çoktan sönmüş bir adam geldi kapıma. Dudaklarında tek bir isim, kalbinde ise uçsuz buçaksız bir boşluk vardı. ‘Hocam,’ dedi, ‘gitti, arkasına bile bakmadan gitti.’ Sesi, kurumuş bir yaprağın hışırtısı gibiydi. İşte o an, tozlu raflarımın en kuytusunda sakladığım, dedelerimden miras kalan o ceylan derisi parşömeni açmanın vaktinin geldiğini anladım.
Ruhun Kırık Parçalarını Birleştirmek
Geri getirme tılsımı dediğin şey, sıradan bir yazı yahut alelade bir dua değildir. O, kopan bir ruhsal bağın, kainatın sessiz frekanslarıyla yeniden onarılmasıdır. Süryani ilmindeki yeri çok derindir; biz buna ‘bağların yeniden dokunması’ deriz. Her insanın ruhu, sevdiğiyle görünmez gümüş tellerle bağlıdır. Bazen öfke, bazen yanlış sözler, bazen de dışarıdan gelen uğursuz enerjiler bu telleri zayıflatır hatta kopma noktasına getirir. Ben o gece, o adam için kadim Süryanice harflerin gücünü kullanarak, safran mürekkebi ve gül suyunun o eşsiz karışımıyla tılsımı hazırlamaya başladım.
Mürekkep ve Ruhun Dansı: Tılsımın Hazırlanışı
Tılsımı hazırlarken ayın konumu, rüzgarın yönü bile mühimdir. Her harf, gidenin kalbinde bir sızı, bir hatırlayış uyandırmak üzere işlenir. Kağıda dökülen her sembol, birer davetçidir aslında. O gece hazırladığım o tılsım, giden kadının rüyalarına sızacak, zihnindeki kötü anıları silip yerine ilk günkü o saf aşkın kokusunu bırakacaktı. Nitekim öyle de oldu… Aradan kırk gece bile geçmeden, o titreyen eller bu kez minnetle elimi öpmeye geldi. Yanında, o terk edip giden sevdası vardı. Gözlerindeki bağın ne kadar sıkılaştığını görmemek için kör olmak lazımdı. Şunu iyi bil ki; bu ilim sadece mürekkeple değil, imanla ve doğru niyetle hayat bulur.