Ruhun Derinliklerinden Gelen O Kadim Çağrı
Geçenlerde, güneş Mezopotamya ovalarının üzerinden usulca çekilirken, tozlu raflarımdan birinde cildi yıpranmış o eski defteri buldum… İçindeki mürekkep yer yer solmuştu ama kokusu hala oradaydı; o safran ve öd ağacı kokusu. Bir zamanlar umudunu yitirmiş bir ruhun, sevdasını yıldızların altına nasıl mühürlediğini hatırladım. Aşk dediğimiz o muazzam fırtına, sadece geçici bir duygu değildir; o, evrenin en derin titreşimidir. Bu yüzden aşk ritüeli, basit bir mum yakmaktan çok daha fazlasıdır; iki ruhun, zamanın ötesinde birbirini bulma, yeniden hizalanma çabasıdır.
Mürekkep ve Yıldızlar: Bağın Kurulması
İnsanlar sanıyor ki, her şey bir anda olup bitecek. Oysa Süryanice duaların o tok sesi odada yankılanmadan, niyetin saf gümüş gibi parlamadan yapılan hiçbir işlem menzile ulaşmaz. Eski kitaplarımda sıkça karşılaştığım o ifadeyi hiç unutmam: “Kalbini açmayana, kapılar da açılmaz.” Ritüelin gerçek kalbi, safran mürekkebiyle ceylan derisine düşülen o ilk harflerle atmaya başlar. Geçen yıl yanıma gelen o kederli hanımı anımsıyorum; gözlerindeki o sönmüş fer, ritüelin yavaş yavaş işleyen rahmani enerjisiyle nasıl da yeniden canlanmıştı… Aşk ritüeli her şeyden önce sabır ister, mutlak bir sadakat bekler.
Görünmeyen Bağların Görünür Gücü
Gökyüzünün kapıları aralandığında, bizler sadece birer aracı oluruz. Kadim lisanımızdaki o derin kelimeler, rüzgarla birlikte sevilenin ruhuna fısıldanır. Bu öyle bir bağdır ki, ne mesafeler ne de o araya giren soğuk sessizlikler buna uzun süre engel olabilir. Gecenin en koyu vaktinde, ayın hilalden dolunaya döndüğü o eşikte icra edilen her hareketin, yakılan her buhurun bir anlamı vardır. Eğer ruhlar levh-i mahfuzda birbirine yazılmışsa, o tılsımlı sözler sadece o yazıyı belirginleştirir. Bizim görevimiz, o sönmeye yüz tutmuş ateşi yeniden harlandırmak, dağılmış parçaları ilahi bir düzenle bir araya getirmektir. Bunu yaparken hissedilen o ürperti, aslında gidenin geri dönüşünün ilk muştusudur.