Ruhların Sessiz Çığlığı ve Kırılan Mühürler
Geçen kış, penceremden süzülen ay ışığı çalışma masamdaki eski Süryanice yazmaları aydınlatırken, kapımı çalan o bitkin adamın bakışlarını hala unutamam. Gözlerinde, yılların yükü değil, başka bir ruhun hapsolmuş gölgesi vardı. Bana ‘Hocam, bu bağ artık beni boğuyor’ dediğinde, tozlu raflardan o meşhur siyah kaplı, kenarları yanmış parşömeni çıkardım. Ayırma büyüsü denilen o derin ilim, sanıldığı gibi sadece iki insanı birbirinden nefret ettirmek değildir; bu, yanlış örülmüş kader ağlarını ilahi bir ustalıkla birbirinden ayırmaktır.
Gümüş Kâsedeki Soğuk Küllerin Hikmeti
Kadim Tur Abdin manastırlarının gölgesinde yetişmiş bizler biliriz ki, her bağ sevgiyle kurulmaz. Bazı bağlar, birer prangadır. Ayırma ritüellerinde kullandığım o özel mür ve öd ağacı karışımı, odanın havasını ağırlaştırırken, ruhun derinliklerindeki o karanlık düğümleri bir bir çözmeye başlar. Bir keresinde, birbirine saplantı derecesinde bağlanmış ama birbirini her gün biraz daha tüketen bir çift için yaptığım işlemde, ritüel esnasında mumun alevi ikiye bölünmüş, biri tamamen sönmüştü. Bu, ruhların artık bir arada nefes alamayacağının açık bir nişanesiydi.
Karanlık Parşömenlerdeki Saklı Formüller
Ayırma büyüsü işlemlerinde kullanılan Süryanice dualar, dilden dile değil, gönülden gönüle aktarılan frekanslardır. Mürekkebine safran ve misk kattığım o tılsımlı sözler, kağıda döküldüğü an itibariyle tesirini göstermeye başlar. Ama dikkat edilmelidir; bu ilim bir oyuncak değildir. Ben, yıllarımı bu ilmin ağırlığını taşımaya adamış biri olarak söylüyorum ki, denge bozulursa bedeli ağır olur. Bir ruhu diğerinden azad ederken, o boşluğu hikmetle doldurmazsanız, rüzgar daha sert eser. Süryani hocası olarak bu yolda çok yürüyen gördüm, ancak çok azı o ince çizgide kalmayı başarabildi.
Hüznün ve kurtuluşun o garip kokusunu duyduğunuzda, aslında neyin gitmesi gerektiğini ruhunuz zaten size fısıldar. O an geldiğinde, kadim bilgelerin sesine kulak vermekten başka çare kalmaz.